Manu Keirse

Ik ging naar een lezing van Manu Keirse.
Hij spreekt over verlies en rouw.
Ja, je kent hem waarschijnlijk allang.
Maar ik had nog nooit een lezing van hem bijgewoond.

Het is een gedreven man met een belangrijke boodschap. Wat zeg ik? Met 100 belangrijke boodschappen. Hij vertelt ze met voorbeelden van wat er met jou en mij gebeurt als we verlies lijden.

Welke van de 100 boodschappen geef ik toch aan je door?

Ik kies deze: laat kinderen die verliezen (bij een overlijden, bij een scheiding of ander verlies) afscheid nemen. Geef ze aandacht, informeer ze op een goede manier, geef ze ruimte en warmte.

Als ik aan de korte tijdspanne denk waarin mijn ouders, zus en schoonmoeder overleden, dan zie ik in mijn geestesoog mijn kind, toen 15 jaar, aan de zijlijn staan. Ik sta in het midden met zorgen, rouwen en regelen.
Ja we praatten met hem. Ja ik gaf hem af en toe ruimte. Ja hij deed dingen bij het afscheid.
Maar heb ik gevraagd wat hij graag wilde doen? Ik denk dat wij dat als volwassenen hebben bedacht.
En heb ik hem echt gevraagd wat hij nodig had?
Ik zie mezelf in het midden en hij aan de zijlijn staan. Ik denk dat ik weer opnieuw naar hem moet gaan luisteren.

Twee verhalen van Manu:
Toen Manu 10 jaar oud was, werd zijn straatgenootje aangereden en stierf. De huisarts ging naar alle ouders van de straat en zei: laat jullie kinderen vandaag afscheid gaan nemen. Vertel ze wat er gebeurd is. Geef ze aandacht en warmte. De moeder van Manu dacht: aandacht en warmte? Pannenkoeken en warme chocolademelk! Maar voor pannenkoeken voor 11 kinderen had ze geen tijd.

Manu zag samen met alle andere kinderen zijn vriendje, het hoofd dik in het verband. Hij dronk warme chocolademelk, in die tijd voorbehouden aan bijzondere dagen. Er was aandacht. Hij heeft er goede herinneringen aan.
Jaren later zei zijn moeder: die universiteit heeft jouw mooie dingen geleerd Manu. Dat was niet de universiteit, antwoordde hij, en vertelde over de warme chocolademelk.

In het volgende verhaal vertelt Manu hoe een moeder haar kind eerlijk vertelt wat er aan de hand is.

Een kind van twee jaar kreeg een zeldzame spierziekte. De moeder vertelde haar tweejarige meisje:
‘Lieve Thaïs, de dokter heeft ons gezegd dat je heel erg ziek zult worden en dat je straks niet meer zult kunnen lopen, spreken, zien en bewegen. Dat vinden wij heel erg en we zijn heel verdrietig. Maar, mijn kind, dat zal ons er nooit van weerhouden om van je te houden. En om er alles aan te doen je een gelukkig leven te bezorgen. Ik beloof het je, mijn kind, je zult een mooi leven hebben. Niet een leven zoals andere meisjes, of zoals je broer, maar wel een leven waar je trots op zult kunnen zijn. En waarin het je nooit aan liefde zal ontbreken. Onze liefde en die van heel veel mensen. Je zult de liefde grondig leren kennen. Zoals je broer Gaspard en zoals andere kinderen, maar op minder tijd.’

Spreekt iets in de verhalen je aan? Neem het met je mee in deze week.

Goede week gewenst, hartelijke groet van Yvonne.

PS Vier vandaag een moment onze vrijheid (zeg ik ook tegen mezelf)