Als er lijden is, dan ren je ernaar toe

In onze ochtendmeditatiegroep buigen we ons over karuna, oftewel mededogen.
Het is de kwaliteit in ons die lijden herkent, die zich er niet van afwendt, maar zich ervoor openstelt.
We hebben allemaal deze kwaliteit in ons.
We kunnen mededogen voeden, ontwikkelen, inzetten.

Later op de dag praat ik met mijn lief.
Een oude vriend die we al lang niet hebben gezien heeft slecht nieuws gekregen.
Nemen we contact op?
Wil hij dat?
Kunnen we hem bezoeken?
Belasten we hem niet teveel?

Ik denk aan Net van Ingen, de oude buurvrouw van ons gezin.
Toen mijn broer – onze Martien – stierf, woonde ze inmiddels verderop in de straat.
Net hoorde dat Martien was aangereden en gestorven en rende de straat op, mijn moeder tegemoet, nam haar in haar armen en riep “Och Joke toch!” Ik was er niet bij, maar het is een beeld waar ik nog steeds tranen bij kan voelen.
Net liet me zien: als er lijden is, dan ren je er heen.

Het beeld duwt me richting de auto naar onze oude vriend. Mijn lief is voorzichtiger. We overleggen, wegen, zoeken en komen tot een manier die ons past.

Dank Net van Ingen voor de levensles.
En jij lieve lezer, heb een goede week, en merk wanneer mededogen zich deze week vanzelf laat zien.

Allerhartelijkste groet van Yvonne.