Meditatieleraar Jotika Hermsen

Lange tijd was ze katholieke non, net als twee van mijn tantes.
Ze was een tijd cocounselor, samen met andere sterke feministische vrouwen zoals Anja Meulenbelt.
Daarna werd ze een Boeddhistische meditatieleraar met Achterhoekse (vermoed ik) tongval. Een diepwijze sprankelende lichte inspirator voor velen, voor mij.

Ooit raapte ze me van de vloer in een retraite nadat ik was flauwgevallen. Ik herinner me haar warme glimlach op het moment dat ik bijkwam. En hoe ze na de retraite naast me zat en op een speciale manier met me inhaakte terwijl we bespraken hoe het met me was. Ik heb nooit meer achterhaald hoe ze dat inhaken met die armen deed.

Wat is het geweldig dat wij leraren in ons leven hebben.
Twee jaar geleden schreef ik een blog over haar, ik deel hem hier weer me je.

———————

De afgelopen week zat ik in een thuisretraite.
Ik leerde over ‘Vreugdevol ouder worden’ van – onder andere – Jotika Hermsen, 92 jaar oud.

Ze moest op de tweede dag even uit de zoommeeting, omdat de thuishulp steunkousen kwam helpen uittrekken.

Toen ze de laatste avondmeditatie begeleidde, hoorden we verschillende keren heel hard de deurbel gaan – en de tien minuten erna hoorden we Jotika niet meer. Het bleek dat de buurvrouw dacht dat Jotika’s huis het hare was. De buurvrouw had even op Jotika’s bank gezeten en Jotika had gezegd: “Ik kom je zo opzoeken als de vergadering is afgelopen”.
Dat vond de buurvrouw goed.

Op de derde dag zei Jotika indringend:
“Durf te zitten. Durf te zien.”
Een diepe meditatie ervaring, een grote wijsheid en een grote urgentie klonk in die aansporing door.

Ze bedoelde daarmee: durf te mediteren.
Durf naar binnen te keren en te zien wat er van binnen is.
Zie plezier, kalmte, vreugde en ja: ook onrust, pijn, verdriet of irritatie.
Leer te ontvangen, precies hoe het nu is.
Leer te zien hoe je geest zich vastklampt.
Leer je reactie van afkeer zien.
Leer gelijkmoedigheid te ontwikkelen.
Leer te verkeren met ongemak.
Leer te zien dat er altijd verandering is en nooit volledige vervulling.
Leer te ontvangen en leer te laten gaan.

Op de vierde dag deed ze er nog een tandje bij.
“Zit stil. Merk die kleinste impuls tot bewegen op. Zie wat het is, in je lichaam, in je geest. Zit stil.”

Later verontschuldigde ze zich omstandig voor haar strengheid.
Maar in alle inspiratie die ik al bij haar had opgedaan was dit voor mij een slagroom-op-de taart inspiratiemoment.
Het deed me beseffen dat ik in het wakker zitten en mediteren toch nog aan het slapen was. Het spoorde me aan om alerter te kijken.

—————————-

Wat is het geweldig om leraren in je leven te hebben.

Dank je wel Jotika.
Dank je wel Jotika.

Voor jou: keer vandaag een keer je blik naar binnen.

Durf te zien.