Ik ben bezorgd

“Ik ben bezorgd.”

Dit zegt arts Ronald tegen een patiënt.
En dan wacht hij.

De man is al 20 jaar zijn patiënt.
Hij heeft bijna zijn hele volwassen leven in GGZ instellingen gewoond.
Doorgaans stelt arts Ronald vragen, onderzoekt, en schrijft voor.
Doorgaans antwoordt zijn patiënt laconiek, met één of twee woorden.

“Ik ben bezorgd.”, zegt Ronald.
En dan wacht hij.

De patiënt zegt dat hij ook bezorgd is.

Ze bespreken samen risico’s van verandering van medicatie.
De man vertelt voor het eerst over hoe het is om anders te zijn, over het stigma van zijn mentale ziekte.
Ronald: “ik bleef sprakeloos achter, het was zo anders.”

Het is het begin van een veranderende relatie.
De patiënt vertelt langzamerhand steeds meer over zichzelf en wat hem bezig houdt.

Ronald: “We kunnen samen makkelijker beslissingen nemen. ik zie hem nu meer als een heel mens.
Hij ziet mij meer als een heel mens.”

Wat zou jij vandaag in een professionele relatie willen zeggen dat je doorgaans niet zo makkelijk doet?
Misschien omdat je het niet professioneel genoeg vindt. Of omdat je van jezelf op een bepaalde manier behoort te zijn.
De expert.
Degene die advies geeft.
De Beslisser.
De Luisteraar.

“Ik ben bezorgd.”
“Ik weet het niet.”
“Ik raak de draad kwijt.”
“Ik schrik daarvan.”
“Ik word enthousiast.”
“Dit helpt me.”

Zo simpel mogelijk.
En dat je daarna wacht.

Laat me je ervaringen horen, ik kijk ernaar uit.

Hartelijke groet van Yvonne van Iersel.

P.s. Je kunt alleen iets van jezelf in een gesprek inbrengen, als je je bewust bent van wat er in jezelf gebeurt.