Het geluid van een geweer

Ik leerde deze week dat een geweer klinkt als speelgoed.
Plop, plop.
En rechts van je ligt je vriend, dood.
Of je eigen knie is aan flarden.
Iemand legt een armtourniquet aan.
De angst in de ogen van de gewonde jongen.
Ze dragen elkaar op de rug bij gebroken benen.
Ze hebben zich aangemeld.

Een bataljon rent naar een tank.
Heb je plaats?!! Is er plaats?!!
Ze klimmen in de tank.
De tank zit vast, kan niet weg.
Ze staan weer op, wankelen, springen de tank uit.
Ga! Ga! Snel!
Verspreiden! Hou ruimte!
Zoek een greppel!

Het bataljon klimt in een andere tank.
De tank rijdt weg. Te snel.
Er is iemand achtergebleven.

Ze maken een Russische soldaat krijgsgevangen.
Nee, er is niemand over van zijn bataljon.
Waarom komen jullie motherfuckers hier, schreeuwt één van Oekraïense jongens.
Dat weet ik ook niet, antwoordt de Russische jongen.
De blik in zijn ogen.

Ze vechten op weg naar Andriivka.
Ze gaan dood in een niksig bosje, terwijl de zon schijnt, naast wat struikgewas, zonder ondersteunende vioolmuziek. Plop.

Mijn zoon zegt na afloop: daarom moet Europa zoveel mogelijk in defensie investeren. Ik zeg: of daarom moeten we uit alle macht in vrede investeren.
Moeten we het nog eens over hebben.

Ik heb vandaag geen conclusie, geen tip, geen advies.
Alleen een beeld.
Machtige mannen die meer macht willen.
Verhalen die worden gemaakt.
Veel dode jongens op een klein lapje grond.

We zagen “2000 meter to Andriivka” , hij draait in filmhuizen.

Heb een goede week in vrede, hartelijke groet van Yvonne